Na een goed optreden in Deurne, stond voor Peter in Meijel de volgende cross op het programma. De concurentie was hier iets groter , met vier renners uit de WVAN wegcompetetie waren er ook enkele bekenden bij . Bij de start stond Peter nu op de tweede rij wat resulteerde in een achtste plek na de start , Jan Kusters vloog uit de startblokken en lag meteen eerste. Na een man ingehaald te hebben ging Peter in de achtervolging op de zes koplopers. Echter, na enkele ronden moest hij toe geven dat deze specialisten op de mountainbike toch te snel waren , en langzaam liepen zij steeds verder weg . Een man wist uit de achterhoede op het wiel van Peter te komen , en samen zouden zij strijden voor plek zeven. Deze werd door Peter gewonnen door op het laatste rechte stuk net iets sneller te zijn.
Author Archives: Joost Aelmans
Bedi Cross Cup Deurne
Zondagmiddag was de wedstrijd van de Bedi Cross Cup, georganiseerd door de NWB. Tevens was deze wedstrijd aangemeld als open Limburgs kampioenskap, dus de Limburgers stonden extra gemotiveerd aan de start. OoPeter stond aan het vertrek, maar hij moest achteraan starten. Dit in verband met het klassement dat de andere renners in de loop van de competitie hebben gereden. Na de altijd snelle start kon Peter in de eerste ronde al enkele renners inhalen. Op het moeilijke parcours, met 6 beklimingen waarvan 2 loopstukken, kon hij langzaam naar de zesde stek rijden. Helaas waren de eerste renners toen te ver weg, en zo finishte Peter als zesde in zijn eerste cross deze winter.
Ronde van Wernhout
Met 4 FCA renners werd het peloton weggeschoten in Wernhout. Een groot peloton op een mooi parkoers. Meestal veel wind in Wernhout wat de koers lastig maakt. Dit jaar geen wind. Dit leidde tot hoge snelheden, en ontsnappingen die steeds teniet werden gedaan.
Henry en Pierre hadden wat moeite met de snelheid. Henry moest helaas halverwege de koers eraf. Pierre reed de wedstrijd wel uit, maar heeft merendeels van de koers aan de staart gereden. Maarten reed een hele knappe koers. Hij zat steeds voorin het peloton. In de laatste ronde was dit zijn voordeel. Een renner maakte een onbesuisde actie, waardoor er een fikse valpartij ontstond. Maarten kon er nog net voorbij, maar Joost helaas niet. Hij belandde dan ook in een perkje naast de weg. Zonder ernstige schade kon hij weer opstappen. Maarten kon uiteindelijk naar een verdiende premie rijden: 19e.
Rund ums Toennissen Center, Kleve (D)
Dit jaar ben ik voor de derde keer naar Kleve vertrokken voor een wedstrijd waarin Amateurs samen met Elites en een verdwaalde prof mogen starten. Een snel rondje van 2 kilometer met 4 bochten erin wat elk jaar garant staat voor topsnelheden.
Niet gehinderd door enige realiteitszin had ik eens zin om de boel op stelten te zetten. Maar bij opstellen voor de start bleek al dat die plannen weer in de ijskast konden (zoals elk jaar). Fabian Wegmann werd voorgesteld, samen met het opleidingsteam van Milram, nog enkele andere Duitse Continental teams, en een pak ander elite renners. Waarom trap ik er elk jaar toch weer in, afzien zonder een platte prijs te kunnen pakken? Zou het dan toch de sfeer zijn, met veel toeschouwers aan het parkoers (of eigenlijk in de Biergartens) en de Bratwurst-geur die je elke ronde weer opsnuift? Geen idee, maar toch is het leuk om deze koersjes te rijden. Jezelf testen, of gewoon de koers als brommertraining beschouwen, je kunt er altijd wel iets positiefs in zien.
De koers is verder simpel: er word hard gereden, totdat er een redelijke groep weg rijdt. Daarna mag niemand meer wegrijden, en is het voor de rest afsprinten voor de restjes. Ik geloof dat ik in de derde groep zat, waarin ik 4e werd in de spurt. Einduitslag onbekend, maar dat telde toch al niet. Wel het gevoel dat het met de vorm wel goed zit, en daar ging het eigenlijk ook wel om.
Omloop van de Heidehof
Willy en Henry zijn vol goede moed afgereist naar Someren-Heide om de meer dan honderd kilometer lange wedstrijd te rijden. Eenmaal daar gearriveerd zagen we enkele FCA leden, die voor ons waren gestart, enkele leuke prijzen wegkapen. Voor ons een goede stimulans om voor hetzelfde te gaan.
Met ruim zestig renners aan de start konden we onze borst nat maken. Ze vlogen als gekken vanuit de start weg. Willy en Henry er maar achteraan knallen. Nadat enkele ronden waren voorbij gevlogen, konden de twee FCA coureurs zich voorbereiden op de slag die onherroepelijk zou gaan vallen. Het tempo wilde maar niet zakken. Beide renners wachten “rustig” in voorste gelederen de slag af en in de vijfde ronde was het zover. Henry kon net aanhaken bij de kopgroep. Willy kwam in de tweede groep terecht. Hij had zich net daarvoor in het rood gejaagd, waardoor het aanhaken bij de kopgroep net iets teveel werd.
Met een uiteengeslagen veld moesten er nog ruim zeventig kilometers worden voldaan. Willy won makkelijk de spurt van de tweede groep. Henry mocht even dromen van een podiumplaats. Twee man vooruit en dus een spurt voor de derde plaats………..
Op weg naar huis bleek Willy een enveloppe met een achtiende plaats in de hand te hebben en Henry een enveloppe met een achtste plaats. Conclusie: beide renners mogen met dit resultaat thuis komen
Bij de Masters stonden Bart, Hans, Peter en Twan aan de start. Hans reed, na een lange herstelperiode van zijn val tijdens Omloop der Peel, vandaag weer zijn eerste wedstrijd. Ondanks dat zijn supporters er een hard hoofd in hadden (omdat hij nog niet 100% genezen is) was hij zelf vastbesloten om te gaan starten. Hij koos ervoor om met de 50+ mee te rijden. Hier reed een kopgroep van 9 weg. Hans won de sprint van het peloton en eindigde hiermee op een mooie 10e plaats waar hij zeer tevreden mee was. Bart, Peter en Twan reden mee bij de 40+. Twan eindigde eveneens op een knappe 10e plaats. Bart en Peter eindigde resp. op een 17e en 20e plaats. Een mooie prestatie.
Ronde van Nuenen
De Ronde van Nuenen is berucht om zijn parkoers: klinkers en kinderkopjes bepalen het karakter van de wedstrijd. Voer voor crossers, en dat bleek.
De kopgroep van 3 ontstond al vroeg in de koers, met daarin de latere winnaar Edwin Raats en Robert van Erp. Na deze splitsing leek het peloton besloten te hebben niemand meer te laten rijden. Het tempo bleef hoog, en de vele uitlooppogingen liepen op niets uit. In de laatste ronde konden toch nog 3 renners uit het peloton ontsnappen, waardoor de meute mocht afspurten voor een 7e plek. Joost eindigde 13e, een uitslag om tevreden over te zijn.
Nationaal Militair Kampioenschap Wielrennen
Aangezien ik per september geen militair meer ben, had ik het NMK Wielrennen aangestipt in mijn agenda om nog een keer te vlammen en zo een mooi afscheid te hebben van Defensie. Deze wedstrijd is sinds jaren op de Vlasakkers in Amersfoort, een Landmacht kazerne met groot oefenterrein voor tanks, wat een rondje opleverd van iets meer dan 5 kilometer waarvan geen meter vlak.
Al rijdende naar Amersfoort dreigde het te regenen. En ja hoor, de regen viel een uur voor de start. Het stopte wel weer voor de start, maar het parkoers was nat geworden. En de troep die de tanks achterlaten (rubber, olie), maakte het parkoers glad. Dat was te merken in het begin van de koers: glibberen en glijden in de snelle bochten. Gelukkig voor iedereen droogde het asfalt, en kon er serieus gereden gaan worden.
Met nog 7 ronden te gaan werd het bal serieus geopend door een renner uit de militaire selectie. Ik kon daar heen rijden, en samen gingen we op avontuur. Na een halve ronde sloot er nog een renner van de selectie aan, en anderhalve ronde later weer een renner uit de selectie. Met 4 man (3 tegen 1) konden we vooruit blijven, en stond de finale te wachten. De selectierenners durfden geen van allen vol te demarreren, waardoor het bij schijn-aanvallen bleef. Dat werd dus sprinten. De 2 renners die later waren aangesloten hadden in die achtervolging zo veel energie verspilt dat zij eigenlijk al gezien waren. Na de laatste bocht dus maar vol aangezet, en even leek het er op dat ik als eerste over de lijn zou gaan, en met het rood-wit-blauw afscheid zou nemen van Defensie. Helaas, de renner die de aanstichter was van de kopgroep kwam hard over mij heen, en drukte zijn wiel als eerste over de meet. Er restte ‘slechts’ een tweede plek, waar ik zeer tevreden mee ben.
Ronde van Barneveld
Willy, Henry en Joost zijn richting Barneveld getrokken om eens lekker te koersen. Slechts 50 wedstrijdkilometers, maar vorig jaar was het een leuke ronde. Na aangekomen te zijn op de plek waar vorig jaar de finish was, was er geen renner of dranghek te zien. Dit jaar een nieuw parkoers, midden in het centrum van Barneveld: goed voor de horeca, niet goed voor de renners en het materiaal. Op een zeer smalle ronde van 950 meter, met 6 bochten, was het dringen geblazen voor de 65 renners die aan de start verschenen. Op de rechte stukken lagen de klinkers scheef, en elke bocht had wel een opstakel (zand, putdeksels, regengoten, etc). Renners die niet vooran mochten opstellen bij de start waren praktisch al gezien. De FCA heren mochten als een van de laatsten oprijden, en hebben dus ook nooit de kop gezien. Oh ja, toch wel, toen ze gedubbeld werden.
Na een snelle start zat het peloton direct op een lint, en brak het aan alle kanten. Henry moest er na een kwartier helaas al af, Willy en Joost, waren bezig renners in te halen die wel vooraan mochten starten maar de snelheid niet aankonden. Uiteindelijk belandde Joost in de derde groep, een groep voor Willy. Dit ding lang goed, totdat de energie op was. Na terug laten zakken tot de groep van Willy hebben beide renners de wedstrijd hierin uit gereden. Conclusie: conditie goed, wedstrijd slecht. Henry had zichzelf nog een straftraining opgelegd, aangezien hij zeer vroeg de wedstrijd al had moeten verlaten. Op de fiets naar huis, van Barneveld naar Zeeland!
Ronde van Den Hout
Aangezien er dit weekend vrij weing keus was in wedstrijden, besloot ik maar weer eens naar de BWF te gaan. Daar wordt altijd hard gereden, maar de benen voelen goed. Nog 1 koers, en dan lekker op vakantie.
Voor de start regende het nog, maar toen het startschot viel was het gelukkig weer opgeklaard. Wel stond er een harde wind, en in combinatie met het zware rondje zou het lastig worden. Lekker voorin blijven was het devies. Vanwege de wind brak het peloton inderdaad al snel. Een kopgroep van 9 man kwam vooruit te rijden, met mijzelf erbij. In de kopgroep werd er niet echt super samengewerkt. Er waren steeds een paar man die van achter bleven en zo min mogelijk op kop wilden komen. Zo’n 12 kilometer voor het einde demarreerde een renner uit de kopgroep, en ik sprong mee in zijn wiel. Meer geluk dan wijsheid, aangezien ik bijna geen enkele renner ken die bij de BWF koerst. En alle voorgaande demarrages werden teruggepakt. De onze gelukkig niet, de kopgroep viel stil en wij hadden gelijk een mooie voorsprong, die we wisten te behouden tot op de streep. Ik kwam als tweede door de laatste bocht, de andere renner stond een versnelling te zwaar en kwam maar moeilijk op gang. Helaas ik ook, waardoor ik het laatste stuk naar de finish niet meer goed op gang kwam om te winnen. Jammer, maar helaas. Tweede, toch mijn beste uitslag van het seizoen.