Net zoals vorig jaar had Sander zich weer ingeschreven voor het Nk Marathon in Eijsden bij de Masters 30+. De hele week was het al een beetje druilerig weer en met regen op de dag zelf beloofde het een epische, heroïsche editie te worden. Hij had vorig jaar wat ervaring op gedaan en geleerd dat je je niet gek moet laten maken bij de eerste 10 km, dus gedoseerd startte hij en had al snel een mooi groepje. Iedereen moest een beetje z’n weg vinden in dit modderbad, het was glibberen en glijden, met een perfecte bandenkeuze en de o zo belangrijke bandendruk had Sander een goede keuze gemaakt en dat glibberen ging hem best goed af, afdalingen nam hij iets rustiger dan de echte mtb’ers maar berg op sloot hij weer aan en ging er weer langs om daarna weer wat voorsprong te hebben voor de afdaling. Af en toe waren er wat loopstukken en dat is wel funest voor de benen, dit zorgde halfweg koers toch wel voor wat lichte kramp. Maar gewoon weer het ritme gepakt, laag verzetje bergop, wattage niet te hoog om in de tussenstukken proberen weer wat gas te geven met een mooi groepje. Hij had hem goed ingedeeld, want waar vorig jaar de andere renners Sander inhaalde was het nu andersom. Na een goed eindschot werd hij na 5.39.51 uur 17e in zijn categorie, waar er 43 gestart waren. Algemeen kwam hij op een 107 plek uit. Nummer 1 werd Lars Boom in een tijd 4.23.49 uur, snelste dame was Annemiek van Vleuten 5.26.07 uur. (hele uitslagenlijst is te vinden op www.bartbrentjens-challenge.com) Er waren heel veel uitvallers deze dag vanwege de bagger/modder, motivatieprobleempjes, valpartijen enz., dit zorgde er voor dat hij weer heel trots op zijn prestatie was en kan hij weer met een goed gevoel terug kijken op dit prachtige evenement. Voor volgend jaar heeft al één iemand van de club aangegeven om mee te doen en hij hoopt op meer want dit zouden meer mensen een keer moeten meemaken, zo mooi, die gezelligheid, toegankelijkheid om tussen de toppers te rijden, het afzien, en het voldane gevoel naderhand! Tot volgend jaar! Fijne winter!

1 oktober, prima weer om het wielseizoen 2017 af te sluiten. Joost en Nick besloten dat te doen in Bemmel bij de jaarlijkse koppeltijdrit op de dijk van Bemmel naar Angeren. Een vroege start, met wat logistieke probleempjes, zorgden voor een bijzonder korte warming up. Joost zou het eerste stuk vanaf de start doen, vanwege de mindere explosiviteit van hem zou dit een wat rustigere start geven om zo op te stomen naar een top tijd. Alleen trok hij gelijk door richting de 50 km/u, wat de heren renners bijna in de problemen bracht in het lange stuk wind tegen. Daar was het ploeteren om boven de 39 uit te komen. Gelukkig was het laatste stuk gunstiger qua wind, en konden de snelheden weer boven de 45 km/u komen. Nick, op zijn inderhaast in elkaar geknutselde koersfiets met opzetstuur, had wat last van een niet-optimale houding, maar kon toch een mooie bijdrage leveren aan een gedeelde 9e plek in de einduitslag van in totaal 50 koppels. Tevreden de winterslaap in dus.

Uitslag koppeltijdrit 2017

Antoine stond zaterdag 22 juli aan het vertrek in Barendrecht. Een kort rondje met vier bochten en een klein hoogteverschil. Een man of 50 aan het vertrek voor 40 rondjes en gelukkig droog. In principe was het de bedoeling om op niet te groot verzet zo lang mogelijk te volgen zonder te veel te lijden, want zondag stond er nog een koers op het programma. Lang volgen dus en in de laatste ronden kijken hoe de situatie was. De benen waren eerlijk gezegd niet zo super, maar volgen lukte. Negen man reden weg, Antoine probeerde het een ronde voor het einde solo voor plek tien. In de laatste 10 meter kwam het sprintende peloton er nog over: een 14e plek was zijn deel en nog onderweg een keertje een premie gepakt.

De volgende dag richting Breda voor het NK WFN. Enig risico op een nat pak, maar het zij zo.

De eerste ronde bleef het droog en toen werd t donker en hééééél nat. De benen waren veel beter dan een dag eerder, maar de regen belette het om echt te gaan koersen. Overleven en afwachten in laatste wiel.  Na een uur werd het droger en in de laatste ronde schoof Antoine naar voren en probeerde het een keer op een viaduct. Hij kreeg wel ruimte, maar  uiteindelijk liep het weer samen. Met nog 2 kilometer te gaan een nieuwe poging en die lukte. Hij kreeg één man mee en ze reden voor plek 4. In de laatste meters kwam de eerste man van het sprintende peloton er nog overheen, maar toch een verdienstelijke 5e plek na een enigszins ingehouden gereden koers.

Joost leek als enige FCA-er aan de start te staan in Rijen. Tot plots Pepijn voor zijn neus stond.  Samen met nog 30 coureurs zouden ze de hitte gaan trotseren. Dat viel allemaal niet mee. Het tempo lav hoog vanaf de start, wat zorgde voor verbrokkeling en afvallers. Nadat de stofwolken enigszins gingen liggen zat joost in een kopgroep van 11 man en pepijn helaas op achterstand. Nadat de voorsprong van de kopgroep ruim een halve minuut was begonnen daar de eerste demarrages. 2 renners kwamen weg en werden niet meer teruggezien. Joost zat elke ronde te sterven en bikkelde zich steevast naar het achterwiel van zijn voorvanger. Dit hield hij vol tot de finish , zonder zich te bemoeien met de schermutselingen in de finale. Dat was meer niet kunnen dan niet willen. Met hangen en wurgen 10e afgevlagd. Pepijn is al die tijd gewoon blijven fietsen. De bikkel wilde niet afstappen, wat zoveel renners wel deden, en werd beloond hiervoor met een 20e plek

Na op woensdag de WVAN wedstrijd gereden te hebben, trok Antoine donderdag naar Driebergen voor de grote ronde van de Heuvelrug. Een naam als een dijk en je verwacht er geen vierkant rondje door een woonwijk bij. Dit was het wel. Vier keer linksaf en dat een keer of 40. Wel gezellig verder, hoor. Ruim 50 man aan het vertrek bij de sportklasse. Na een ronde of 10 meldde Antoine zich van voren en demarreerde een keertje om gevoel ‘voor de koers te krijgen’. Verder had het weinig betekenis. Een paar ronde later iets serieuzer versnellen. Eigenlijk in de hoop een premie mee te pakken. Er zat echter iemand mee en die ging met 50 in het rond rijden. En even later waren we met 6 en hadden we 15 seconde voorsprong. Op een vliegrondje als dit is dat behoorlijk te noemen. Iets later sloten nog 2 man aan waaronder Brian B.. Het signaal om definitief weg te gaan rijden. Goed ronddraaiend werd het peloton gedubbeld met nog 4 ronden te gaan. Antoine probeerde de groep in 2-en te breken met een versnelling, maar dat mislukte. Kansloos richting de sprint, maar wel tevreden over de uitslag en het wedstrijdverloop: heel de koers van voren en een mooie 6e plek. Vrijdag rust en zaterdag door naar Wageningen. Een geliefd rondje en 120 vertrekkers bij de sportklasse. Een vrijwel klassiek koersverloop: geen wegrijders, de slecht lopende afdaling en de dijk zijn dominanter dan het klimmetje. Prima benen, bergop nooit pijn geleden. Een dilemma dus: wachten op de laatste ronde en alles op de sprint met het risico klem gereden te worden of toch gaan koersen en alles of niets. Dat laatste dus. Antoine reed weg in de voorlaatste klim en 3 man konden aanpikken en direct een mooi gat. Tot zover volgens plan. Twee man wilden of konden niet overnemen en dat werd funest.  De 4 werden ingelopen zo ongeveer bij het oprijden van de laatste klim, net voor het aangaan van de sprint. Uiteindelijk 11e in de uitslag. Niet slecht, maar teleurgesteld over het passieve koersen van sommigen weer naar huis.

Maandag door naar Mierlo voor iets dat geen DK was. Wel een mooi deelnemersveld van met name amateurs. Behalve Antoine waren Joost en Dik er ook. Direct pittig koersen. Dik op zijn tandvlees proberen om ‘erdoor’ te komen. Dit heeft hij alle 12 ronden geprobeerd. Ook dat is koers. Joost vanaf half koers goed attent voorin mee koers makend en Antoine ook niet te ver van achter. Achterop het parkoers stond wind en was er maar plek voor een man of 6 in de waaier. Afizen dus. 7 man reden vroeg weg en pakten een minuut. Die zouden we niet meer terugzien, was de algemene opvatting. Met nog 20 kilometer te gaan werd doorgetrokken op het stuk tegen de wind in en Antoine haakte aan. Met 2 anderen samenwerkend werd het gat van een minuut overbrugd. Knap, maar het nekje was er wel vanaf en er was ook geen hersteltijd, want bij het samenlopen was nog maar een kilometer te rijden. Een echte sprint zat er niet meer in: Antoine werd 7e in de uitslag. Dik en Joost eindigden verdienstelijk in het peloton.