Na Beesel twee weken geleden, besloot Dik weer een veldrit te gaan rijden. In Boxtel dit keer. Met weer geen hoge verwachtingen. Lekker proberen te fietsen, plezier hebben, goed trainen en okee, als er dan toch een prestatie verwacht werd: niet als laatste eindigen en niet gedubbeld worden.

De start van Dik was vrij goed, maar als snel voelde hij dat de benen niet top waren. Geen macht in de benen en in de lange rechte stukken was het toch zaak een versnelling rond te trappen. Zoeken naar een eigen tempo dus, en proberen technisch zo goed mogelijk te rijden en geen fouten te maken. Dik hield een handvol renners achter zich, maar in de laatste ronde kwam het rood-wit-blauw hem voorbijgesneld. Met een 32^e plek gaat Dik de archieven in.

Weer een interview. Ditmaal met Sander Dijkink.

Hoe ging het seizoen 2018?
Ik ben wel weer tevreden over seizoen 18, iets minder mooie uitslagen dan het jaar daarvoor maar heerlijk gereden.

Op welke prestatie ben je het meest trots?
Ik heb één keer podium gereden vorig jaar dus dat is dan ook meteen de mooiste prestatie.

Op welke leeftijd begon je met wielrennen?
Ik ben begonnen met fietsen toen ik een jaar of 14 was denk ik, toen ik 17 jaar was heb ik één jaar en Mtb-licentie gehad en de laatste 7 jaar ook weer een licentie, voor de rest altijd toerde geweest.

Wat eet je het liefst na de wedstrijd?
Ik heb kort na de westrijd eigenijk nooit echt honger, wat er wel ”s avonds altijd in gaat is een heerlijk speciaal biertje.

Wat vind je het lekkerste weer om in te trainen?
Trainen doe ik uiteraard het liefst in mooi weer, maar regen maakt me ook niet veel uit en anders binnen, lang leve Zwift!

Wat is je ultieme doel voor 2019?
Mijn doel is om weer een overwinning te pakken bij de WVAN. En ik heb geleerd om ‘smooth’ doelen te stellen, dus ik wil ook wel wereldkampioen worden.

Nick en Dik besloten eens wat anders te doen. Ze namen deel aan de veldrit van Beesel. Voor Dik al ruim 25 jaar geleden dat ie nog eens aan een veldrit had meegedaan. Het moet bij de jeugd, categorie 6 of 7 geweest zijn. Met een veldritje of 3 op zijn conto kan ook Nick geen ervaren cyclo-crosser genoemd worden.

De verwachtingen waren dan ook niet al te hoog gespannen. Nick en Dik waren dat voor de start wel. Het voelde toch een beetje als in de nieuwelingentijd. Geen idee wat te verwachten.

Nick nam een voorzichtige start. Op het technische rondje was het lastig voor hem zijn kracht kwijt te kunnen. Draaien, keren, en een paar korte maar lastige klimmetjes. Voor hem lag uiteindelijk de 20e plaats te wachten.

Dik reed zijn eerste wedstrijd ook bij de masters. Hoewel hij pas volgend jaar de leeftijd van 40 bereikt. Tussen de oude heren vocht hij zich naar een 18e plek toe.

Het weer was de coureurs gunstig gezind, maar direct na de finish braken de hemelsluizen open. In de auto al peinzend wat de dag gebracht had: lekker gefietst, niet gedubbeld en ook niet als laatste gefinisht. Geen modderfiguur geslagen.

Seizoen 2018 is alweer achter de rug! In 2019 gaan we weer de strijd aan met 10 sterke renners. In deze serie van speedinterviews kom jij nét iets meer onze renners te weten. Vandaag spreken we Henry Schut:

Hoe ging het seizoen 2018?

Seizoen 2018 verliep goed. Ik reed dit jaar een (vrij) constant seizoen met een aantal leuke uitslagen.

Op welke prestatie ben je het meest trots?

Eigenlijk op iedere prestatie. Ik geniet van de goede momenten. Netersel waar ik 8ste werd was een mooie koers en een mooie spurt. Helaas waren er al zes man weg.

Op welke leeftijd begon je met wielrennen?

Toen ik 15/16 jaar was, kreeg ik de oude groene Mercier van mijn vader. Zo is het wielervirus langzaam gaan groeien.

Wat eet je het liefst na de wedstrijd?

Belgische friet met mayonaise en een brochette.

Wat vind je het lekkerste weer om in te trainen?

Droog weer, liefst tussen de 18 – 24 graden.

Wat is je ultieme doel voor 2019?

Op zijn tijd een leuke prijs pakken en daarbij minimaal een keer een podiumplaats.

Op 25 oktober hadden we onze Algemene Leden Vergadering. In deze herfstmaand enkele weken na het seizoen einde, een leuk samenzijn van alle leden. Uiteraard ook zaken om te bespreken. Naast de vaste agendapunten en besluiten en de updates van de verschillende commissies, ook een terugblik op het seizoen en alweer vooruitkijken naar het volgende seizoen. Sommige renners hoopten in 2018 op meer sportieve prestaties, anderen kijken met voldoening terug op het seizoen, maar ik bespeurde alweer een honger naar het nieuwe seizoen. Een van de mooie dingen is dat alle hoofdsponsors hebben verlengd. De vertrouwde FCA kleuren zullen dus ook komend jaar weer – zoveel mogelijk voorin – het peloton te zien zijn.

Net als 2 jaar geleden organiseerde TWC ’t Verzetje het Nederlands Kampioenschap Tijdrijden voor Masters in Bemmel. Dik stond aan de start in de categorie 30+. Twee jaar geleden was het NK aanleiding voor Dik om zich meer toe te gaan leggen op het tijdrijden.

In 2016 klasseerde Dik zich als 26e, met een gemiddelde van 41,4 km/u over een afstand van 21 km en schoot de kramp op de finish in zijn benen. Dat moest beter kunnen.

Het parcours was gewijzigd, maar de afstand was weer bijna 21 kilometer.

Wat kun je in het verslag schrijven over een tijdrit? Je legt het parcours af zo hard als je kan. En probeert steeds nét niet helemaal kapot te gaan en het tempo vast te houden. Dat lukte Dik goed. Hij reed een vlakke race, en zijn longen uit zijn lijf. Goed voor een tijd van 29 minuten en 21 seconden, een gemiddelde van 42.913 km/u. Daarmee klasseerde hij zich op een 17e plek. Twee jaar geleden op bijna 3 minuten van de winnaar, nu op ruim 2 minuten. Dus al bij al tevreden.

In Bemmel werden er 2 mooie evenementen georganiseerd op zondag 16 september: Nk Tijdrijden Masters en het criterium van Bemmel. Joost moest kiezen, en het werd deelname aan het criterium.
Met heerlijk koersweer en een mooi peloton begon de rommelige koers. Tempo lag hoog, maar niet hoog genoeg om alles steeds bij elkaar te houden. Groepjes reden weg, en werden weer teruggehaald. Ook Joost probeerde het, maar er sloot niemand aan dus dan maar weer wachten op het peloton.
Zijn hartslagmeter gaf aan dat er nog wat over was, dus opletten in de finale. Er reed een groep weg. Na 2 ronden kon Joost het gat dichten, wat wel wat energie kostte. Helaas voor hem begon de finale gelijk, en kreeg hij het niet voor elkaar om gelijk naar de kop te rijden. Volgen en de 10e plek binnenharken, maar er had meer ingezeten.

Joost Roel en Nick stonden aan de start in Stramproy voor een koers van 75 km. Met weinig wind en een mooi zonnetje werd er na de start direct een hoog tempo gereden. Joost probeerde het een aantal keer en na 3 rondes probeerde Nick het met 2 andere renners. 20 km bleven deze 3 renners vooruit tot Roel aan kon sluiten met 2 andere renners. Helaas werd een km later deze groep ingelopen en was het gruppo compatto. Voor Joost het sein om het weer een paar keer te proberen maar Joost miste nog de power om direct een gat te slaan. 4 renners wisten te ontsnappen en pakte een mooie voorsprong. Op het einde probeerde Roel ook nog een paar keer tevergeefs weg te komen. In de sprint voor de 5e plaats haalde Nick nog een 10e plaats. Roel eindigde als 20e en Joost als 30e.

Dik stond aan de start van de Ronde van Well. Een parcours met behoorlijk wat bochten en dus sowieso een interval koers. De wedstrijd blijft lang gesloten. Slechts enkele uitganspunten van eenlingen of kleine groepjes, maar ze reiken nooit ver. Tot tien ronden voor het eind een zestal wegrijdt. Een drietal springt er nog naar toe. Dik zit te ver van achteren en vervolgens gevangen in een peloton dat geen jacht wil maken op de kopgroep. Dik spurt naar een tweede plek van het peloton. De organisatie maakt een apart klassement op voor junioren en amateurs. Dik wordt tiende bij de amateurs en met één junior voor hem, 11e overall.