Aalter-Bellem

Op zaterdagochtend hebben Willy en Henry de fietsspullen bij elkaar gepakt om te kunnen starten in België. Ergens in een afgelegen dorpje niet zover van Oudenaarde.

Vanaf de start wordt er volle bak gereden en al snel rijden er zes coureurs weg die ondanks verwoede pogingen van het peloton gewoon niet meer terug gehaald worden.

Zowel Willy als Henry doen verschillende pogingen om weg te komen, maar het wil niet lukken…..

Gelukkig hebben beide renners een aardige sprint in de benen, waardoor ze een leuke uitslag rijden.

Willy wordt elfde en Henry negende.

Tevreden na een extra bijtrain rondje, keren de twee renners gepakt en gezakt huiswaarts.

De Ronde van Oploo

Waar de profs hun Hoogmis rijden in Vlaanderen, stonden in Oploo Dick, Jeroen en Joost aan de start van een andere wielerklassieker: de Wielerronde van Oploo om de Gouden Helm trofee. Een combi van elite, belofte en amateurrenners, 125 in totaal.
Bij inrijden bleek dat de wind toch sterker was dan verwacht/gehoopt. De trouwe fans uit Gemert wisten het al: het gaat helemaal uit elkaar vallen. Daar kwamen de heren ook al snel achter. Na de start links het dorp uit, en daar begon gelijk de strijd. De weg was niet breed genoeg voor iedereen, dus al gauw op de kant, en al snel moesten renners lossen.
Na een paar ronden kregen Joost en Jeroen het zwaar. Joost kon nog net aansluiten bij een paar renners, voor Jeroen was het helaas over. Joost bleef met zijn groepje rijden, en steeds sloten er renners aan die terugvielen uit het peloton. Uiteindelijk ook Dik. en Joost konden goed meedraaien, echter, na een uur koers kwam de kopgroep eraan gestoomd, en moest hun groep de koers verlaten. Helaas alle drie een DNF achter hun naam.

De Hel van Groesbeek

Sander stond ook dit jaar weer aan de start van de zonovergoten Hel van Groesbeek,  de Hel van Groesbeek wordt door veel marathon mtb`ers wel gezien als de zwaarste van het jaar, doordat er geen meter vlak is, je komt beneden en de volgende klim zie je al weer voor je, geen rust momenten, maar het blijft een supermooie omgeving en zo dicht bij huis.
Na 3 jaar de 105 km gereden te hebben stond hij dit jaar aan de start van de 70km. Dit betekent iets minder indelen en Full Gazz starten. Als eerste starten de 105 km mannen en dames en 20 min later mocht Sander los. Als eerste een lusje over de motorcross baan en daarna het echte bos in. De snelle start lukte goed, na 12 km een gem. van 25.5 km/u, hierdoor een mooie positie te pakken, rond plek 50. De benen voelden goed alleen merkte hij als wegrenner dat je op de afdalingen toch toe moet geven op de mtb`ers, dus dat is dan steeds weer terug zien te komen. Gelukkig kom je op een gegeven moment achterop bij de 105km deelnemers en die dalen ook wat minder snel waardoor zijn mindere daaltechnieken niet zo opvielen. Maar het steeds terug proberen zien te komen komt toch een keer duur te staan dus na 50 km ging het kaarsje langzaam uit en was het enigszins harken naar de finish, maar doordat je op het begin de grote verschillen maakt niet veel plekken meer verloren. Dus met af een toe kramp de finish weer gehaald en daarna na een (echt) koude douche (beetje jammer) genoten van het heerlijke weer op het middenterrein en van de gezelligheid onder de mede fanatiekelingen. Het is en blijft een super mooie discipline die iedereen eigenlijk wel een keer moet proberen om jezelf eens goed tegen te komen en puur met jezelf bezig te zijn.

WVAN Deurne

Het seizoen van de wvan is weer van start gegaan. Het was geen typisch Walsberg weer aangezien het gedurende de wedstrijd droog bleef. Een beetje fris was het wel, op het randje van kort of lang.

Bij de masters zijn het Andrew en Willy die aan de start staan. In ronde drie rijd er een groep van 6 renners weg onder leiding van Jeroen v.d. Weijer. Willy ziet het gevaar maar kan na drie ronden achtervolgen met twee andere renners, de overstap niet meer maken. Ze worden ingelopen door een derde groep waarin ook Andrew zit. Jammer dat sommige renners niet begrijpen dat samenwerken het belangrijkste is in deze situatie. Hierdoor duurt het tot een kilometer voor de finish voordat de groep weer aansluit bij de kopgroep. In de laatste recht lijn, verliest Willy de aansluiting met de kop van de groep waardoor hij niet meer mee kan doen voor de overwinning, hij wordt 6e, Andrew wordt daarachter 10e. Zoals Sander dan zegt,”de kop is er af”.

Bij de amateurs stonden Frank, Jeroen en Sander aan de start. Een mooie vertegenwoordiging in het peloton dus. Bij de amateurs werd er door de FCA rijders verschillende keren mee geschoven met ontsnappingen maar die hielden geen stand. Door Frank, Jeroen en Sander werd attent van voren gekoerst. In de laatste ronde liet Sander zich terugzakken om uit het gedrang te blijven aangezien hij net is hersteld van een sleutelbeenbreuk. De benen waren wel goed. Jeroen en Frank kwamen op plaats 5 en 6 door de laatste bocht. Helaas werd de sprint te vroeg aangegaan en verloren we plaatsen. Dit kunnen we als verbeterpunt meenemen naar een volgende keer. Het resultaat is een 13e plek voor Frank en 14e plek voor Jeroen.

2e plaats voor Willy in Schriek.

Op zondag ochtend gaan Henry en Willy op audiëntie bij de zuiderburen, naar het dorp Schriek. Dit is gelegen, even voorbij Heist op de Berg in de provincie Antwerpen. Het zou een koers zijn onder de vlag van de Vlaamse Wielrijders Vereniging 40/50 +. 75 Renners aan het vertrek, en direct de zweep er over. Een spervuur aan demarrages, waar ook Henry en Willy deel van uitmaakte. Uiteindelijk rijden na 20 km. koers een groep van 6 renners weg, helaas zonder onze renners. Er was dus nog werk aan de winkel. Na enkele verwoede pogingen moesten de heren inzien dat het terug achterhalen van de kopgroep onhaalbaar zou zijn. Dan maar focussen op de eindsprint. Eén renner weet zich in de laatste ronde nog af te scheiden van de groep. Deze wordt net niet meer achterhaald door Willy, die daarmee wel de peloton sprint wint. Henry zit enkele plaatsen achter hem, zodat de heren met een tevreden gevoel weer terug de grens over konden.

Andrew pakt de overwinning in de Ronde van Drenthe in voorjaarsklassieker omstandigheden!

Wat een race! Afgelopen zaterdag stonden Willy, Dik en Andrew aan de start van hun eerste KNWU wedstrijd van het jaar. De gevoelens waren goed. Er was goed getraind in het winter en voorjaar en de prestaties in de trainingsritten in Oss waren zeker positief. Na zijn 3e plek vorig jaar in de eerste editie van de Ronde van Drenthe Col du VAM, Andrew had de volgende editie al snel op zijn verlanglijstje gezet voor het 2019 seizoen. Het zou een gevecht tegen man en wind en kasseien worden, een echte voorjaarsklassieker dus. Deze koers had alles: een zenuwachtig geneutraliseerde start, kasseien stroken, waaiers, valpartijen – helaas was Dik hier ook bij betrokken en zijn groep is uit de koers gehaald toen hun achterstand boven de 3 minuten kwam – en natuurlijk de Col du VAM. Bij de eerste beklimming van de VAM, kwam Andrew bij de eerste 3 boven en er vormde een kopgroep van 5 man. Andrew was de enige M50 bij maar hij was niet hersteld van de beklimming. Bij de volgende stuk met wind van zij moest hij zich laten zakken naar de tweede groep van een man of acht. Willy zat hierachter in een grotere groep. En dit is ongeveer hoe het gebleven is tot de finish. Andrew hoefde er maar twee andere M50s in zijn groep in de gaten te houden. En in de sprint, lukte het hem die twee voor te blijven en hij kwam vierend over de streep. Dit was Andrew’s eerste KNWU overwinning en de eerste keer dat hij de bovenste trede van een podium mocht betreden sinds hij het wielrennen weer oppakte in 2015. De kers op de taart voor FCA Cycling Team kwam daarna toen Willy de sprint van de grote groep won en de derde plek bij de M50s pakte. Er restte alleen nog het zeer professionele podium ceremonie. De mannen konden er met volle teugen van genieten. Seizoen 2019 is succevol begonnen!

Speedinterview met Dik van de Koolwijk

Hoe ging het seizoen 2018?

Ik ben tevreden over het seizoen. Ik heb me geconcentreerd op het tijdrijden en een mezelf op dat vlak verbeterd. Een 17e plek op het NK tijdrijden misstaat niet. Verder ben ik blij dat ik verstoken ben gebleven van pech, ziekte, valpartijen, en vooral met heel veel plezier de trainings- en wedstrijdkilometers heb gemaakt.

 

Op welke prestatie ben je het meest trots?

Ik heb mezelf verbaasd door in de elitewedstrijd in Elden de pelotonsprint te winnen, en 9e te worden. In een sterk bezet veld. Mijn 15e plek op het NK deed me ook veel deugd, vooral omdat ik tijdens die wedstrijd als een beer heb afgezien. Ik heb zeker een drietal keer op het punt gestaan er afgereden te worden. Ik denk niet dat ik ooit in mijn lever dieper ben gegaan.

 

Op welke leeftijd begon je met wielrennen?

Voor mijn communie kreeg ik een Motobécane sportfiets. Zo werd ik een fanatieke toerfietser. Een jaar later had ik mijn eerste licentie, bij categorie 3, als 9-jarige.

 

Wat eet je het liefst na de wedstrijd?

Ik heb geen vaste traditie, maar zondigen mag dan wel; friet met stoofvlees en een grote klodder mayo is favoriet!

 

Wat vind je het lekkerste weer om in te trainen?

Ik kijk altijd uit naar de eerste mooie lentedag, en probeer het met werk zo af te stemmen dat ik dan een mooie lange duurrit kan maken. Voorkeur dus voor mooi zonnig weer. Mooiste en heroïsche prestaties worden echter behaald bij extreem hondenweer.

 

Wat is je ultieme doel voor 2019?

Ten eerste met hetzelfde plezier blijven fietsen. Fietsen is een goede manier om fit en gezond te blijven. Als ik door werkafspraken een dag niet kan fietsen, dan ben ik bij thuiskomst nog een uur mezelf niet. Fietsen is voor mij de ideale manier om werk af te sluiten en met een fris hoofd thuis te komen. Het is mooi om bepalend te kunnen zijn in een koers, en in een kopgroep te zitten. Bij andere wedstrijden geeft het voldoening om alles te geven om het laatste wiel van het peloton te volgen, terwijl driekwart van het startveld dat niet kan. Een bepaalde plaats kan ik daar niet opplakken. Ik wil mezelf uitdagen en alles geven.

Trainingsrit?

Onderstaand artikel is geschreven door Dik van de Koolwijk. Meer artikelen van Dik kun u hier vinden.

 

Oss. Oss is een begrip. Oss staat. In Oss en omstreken dan toch. ‘Wat doe jij? Ga jij naar Oss?’ Oss heeft toch wel een status aparte.

 

Op de website gaat het volgens ‘Oss’ zelf om trainingsritten. Maar er is in het menu ook een categorie ‘wedstrijd informatie’, en in de uitleg wat we daar kunnen vinden onder het kopje ‘uitslagen’, staat – toch wel volgens verwachting – ‘alle wedstrijduitslagen’. Tadaa! Dus toch een wedstrijd?!

 

Het verraadt het dubbele karakter. Ook bij de renners. Op weg naar de eerste keer ‘Oss’: nerveus? Nee. Krachtmeting? Toch wel. Je wil wel een goed gevoel hebben. Ergens schuilt de angst een modderfiguur te slaan. Eerlijk is eerlijk. Oss is voor mij meer dan zo maar een trainingsrit.

 

Dát zeg ik wel, in gedachten tegen mezelf, en hardop tegen anderen, maar stiekem is het ook een test. Als je zelf denkt een goede winter gehad te hebben, maar in Oss wordt je er naar drie ronden genadeloos afgereden, dan krijgt je zelfvertrouwen toch een behoorlijke knauw…

 

Je hebt die type renners, ze zijn nooit goed, hadden nooit tijd te trainen. Druk, druk, druk. Altijd verkouden, in feite doodziek. Wel rijden ze de stenen uit de straat en aan het eind van het seizoen hebben ze 15.000 km op de teller. Rara, hoe kan dat?

 

Oss laat de benen spreken. En de mond wordt gesnoerd. Zowel voor degenen die dachten ‘wel oké’ uit de winter te komen, maar op de feiten worden gedrukt dat er nog veel getraind moet worden; maar ook voor het type van hierboven, die in de winter – zogezegd – weinig hebben kunnen doen, maar vervolgens wel doodleuk in hun eentje een peloton voorblijven. Jaja!

 

Oss is dus wel degelijk een meetpunt. Wel een oneerlijke krachtmeting, overigens. Een A- en een B-groep. En als Amateur* moet je strijden tegen elite renners, soms volwaardige profs.

 

* Noot van de schrijver: de huidige categorie Amateurs is iets anders dan de benaming voor de voormalige Amateur categorie waarin bijvoorbeeld Danny Nelissen wereldkampioen werd. Nelissen (Duitama, Colombia 1995) was overigens de laatste wereldkampioen in deze categorie.

 

Enfin, als Amateur moet je dus soms strijden tegen profs. Moet en mag. Want naast een hoop afzien, is dat natuurlijk ook wel gewoon heel erg leuk en uniek. Ik reed rondjes in Oss met Bart Brentjens. Hoeveel renners kunnen nu zeggen dat ze een perfecte chasse patate uitvoerden op een Olympisch kampioen?!

 

Een jaar geleden. Een tweet van de organisatie. De trainingsrit gaat door, de weg is schoon. De buurman die zegt: ‘Ga je fietsen? Respect.’ En laat de hond snel binnen en duikt zelf ook weer de warmte in. Een app bericht: trek extra kleren aan, het is -7. Ach, in de auto is het inmiddels ‘al’ -3. En ja, ik heb alle thermoshirts en zweethemden die ik in de kast kon vinden aangetrokken. Ik loop er als een Michelin-mannetje bij.

 

Ik fiets me wel warm. De continentale ploeg van Destil – Parkhotel Valkenburg staat ook aan het vertrek. Zij zullen er wel voor zorgen dat ik het niet koud krijg… Koersen tegen profrijpe jongens maakt dat je je plekje weet…

 

Ik zit diep gebogen over mijn stuur. Of beter: tussen mijn kader geplooid. Ik kijk op mijn teller. Er staat 55 op. Ik schakel op. Er gebeurt niets. Ik heb geen kransje meer over. Ik rij al op de 11. Dit is het. Normaal mijn sprintsnelheid, nu om mee te komen in het peloton. Achter de jonge honden aan.

Ik voel iets, in mijn rug. Een spanning. Wat is het? Het is alsof een schaduw me achtervolgt. Vol gevend, op het puntje van mijn zadel, kan ik het niet plaatsen. Omkijken is er ook niet bij. Ik zie alleen nog het wiel voor me en bijt me erin vast.

 

Plots zoeft een renner me voorbij. Net of ik niet vol aan het sprinten ben. Die moet gewoon ruim 60 rijden!

 

Op zaterdag 3 maart 2018 won Maarten van Trijp de 58e editie van de Ster van Zwolle.

Zes dagen eerder:


Ik sta er niet bij. ik werd 18e.

 

Aanstaande zaterdag staat de 59e editie van de Ster van Zwolle op het programma. Afgelopen zondag reed ik weer in Oss. In het peloton. Een groep van acht weg. Met een teamgenoot daarbij. Ik kon me dus beroepen op een taak van afstoppen. De benen wilden echter niet. Geen sprint meer in de benen. Ik stond dus opnieuw niet op het eerste uitslagenblad.

 

Dit keer was het geen wedstrijd; het was maar een trainingsrit…

Speedinterview met Jeroen Hendriks

Hoe ging het seizoen 2018 en hoe beviel je eerste jaar bij FCA?

Het eerste jaar bij FCA beviel mij heel goed. Een hele gezellige groep die regelmatig samen gaat trainen of een andere activiteit organiseert. Maar alles voelt wel ongedwongen, waardoor iedereen ook zijn eigen ding kan doen.
Het seizoen 2018 ging niet geweldig. Weinig aansprekende resultaten kunnen boeken en ook veel minder wedstrijden gereden, dan dat ik van plan was om te gaan doen.

 

Op welke prestatie ben je het meest trots?
Ondanks het tegenvallende seizoen 2018 heb ik toch maar mooi kunnen winnen in Montfort. Daar ben ik het meest trots op wat betreft het afgelopen seizoen.

 

Op welke leeftijd begon je met wielrennen?
Op 16-jarige leeftijd bij de nieuwelingen ben ik met wedstrijden rijden begonnen. Daarvoor fietste ik af en toe zelf.

 

Wat eet je het liefst na de wedstrijd?
Heel erg wisselend, maar het liefste spaghetti.

 

Wat vind je het lekkerste weer om in te trainen?
Om te trainen, dus niet om in te koersen: 23 graden, weinig wind, half bewolkt. Warm genoeg voor een korte broek en t-shirt, maar niet te heet. Ideaal!

 

Wat is je ultieme doel voor 2019?
Weer winnen en het basisniveau moet hoger komen te liggen.

Speedinterview met Joost Aelmans

Hoe ging het seizoen 2018?
Niet zoals gewenst. Door een aantal redenen had ik te weinig energie en motivatie om er heel veel voor te doen. Dat wordt hopelijk beter voor seizoen 2019.
Op welke prestatie ben je het meest trots?
Uit mijn ‘wielercarrière” ben ik het meest trots op mijn 2 overwinningen bij de WVAN. Andere podiumplekken bij o.a. de KNWU en BWF ben ik ook blij mee, maar winnen is altijd bijzonder!
Op welke leeftijd begon je met wielrennen?
Ik ben met mountainbiken begonnen, gewoon voor de fun. Geen idee hoe oud ik was. Wegens gebrek aan technisch talent meer op de weg gaan fietsen. Mijn eerste wedstrijdlicentie was voor seizoen 2005, het jaar waarin ik 27 werd.
Wat eet je het liefst na de wedstrijd?
BBQ! Moe maar voldaan in de tuin lekker relaxen, daar hoort de BBQ bij
Wat vind je het lekkerste weer om in te trainen?
Warm en zonnig. Ik kom niet vooruit in de kou.
Wat is je ultieme doel voor 2019?
Regelmatig weer in de kopgroep zitten.