Omloop van de Peelrijt

Op 19 mei stonden Jeroen en Frank aan de start van Omloop van de Peelrijt. Dit is een van de ‘klassiekers /semi klassiekers’ die wielervereniging TWC de Zwaluw uit Someren organiseert. De koers bestond uit een ronde van 9,7 km die 10 keer afgelegd moest worden. Weinig wind, vooral brede wegen en nieuw asfalt zorgde voor een snelle en gesloten koers. Na een 1,5 ronde reed Jeroen lek. Maar door service van de neutrale wagen kon hij na een ronde weer terugkeren in het peloton. Beide FCA’ers konden zich goed handhaven en zijn niet in moeilijkheden gekomen. Een massasprint was onvermijdelijk en dus was het zaak om goed gepositioneerd de laatste bocht in te gaan. Dit lukte Jeroen en Frank redelijk op wat duw- en trekwerk na. In onze ooghoeken zagen we dat een renner het voetpad koos en hiermee de laatste bocht ontweek. Deze renner won de koers maar werd na bezwaar gediskwalificeerd. Jeroen sprintte naar een 21e plek en Frank naar een 26e plek.

BWF Kampioenschap (Bergen op Zoom).

Joost en Henry zijn samen naar de andere kant van Brabant gereden ofwel van de zon naar de kou en regen en dat op zo’n afstandje.

Het peloton ging vol vanuit de start aan de bak. Verschillende (grote) ploegen waren hierin aanwezig, die hun renners probeerden uit te spelen.

Vaak was er een coureur van één van die ploegen niet aanwezig in de fel begeerde kopgroep en dan werd het gat weer gedicht.

Halverwege de wedstrijd was eindelijk van iedere ploeg een renner in de kopgroep aanwezig, maar

gelukkig kregen de renners die geen ploegenspel konden spelen het op de heupen.

Joost en Henry deden hier natuurlijk graag aan mee om dat gat dicht te krijgen en dat lukte.

Joost probeerde hierna nog enkele malen om uit het peloton te verdwijnen, dit wilde niet lukken ook niet in de laatste ronde.

Door zijn laatste poging bleef het peloton wel mooi op gang en kon Henry, nadat Joost terug was gehaald, zich klaar maken voor de spurt met een zesde plaats als resultaat.

Tevreden zonder een glimpje van de zon te hebben gezien, gingen de coureurs weer naar de zon of regent het aan de andere kant van Brabant nu ook?

Vraag me trouwens af of er nog eens een wedstrijd komt waarna we de fiets niet hoeven te poetsen na een regenbui……

FCA Clubkampioenschap 2019

Dinsdagavond 14 mei was het zover. Het FCA Clubkampioenschap. De renners keken hier lang naar uit.

Het kampioenschap werd gehouden tijdens de Open Club Kampioenschap van WV De Maaskant in Wanroij.
Andrew, Dik, Frank Nick, Joost, Sander en Willy stonden aan de start. Na de start vloog Sander er direct in en er ontstond direct een kopgroep.
Toen Koen Wulterkens op start finish de sprong maakte naar de kopgroep sprong Nick slim mee en zo waren er 2 FCA renners mee in de kopgroep.
In het peloton werd een strak tempo onderhouden waardoor het gat in het begin niet groter werd dan 30 sec.
In de kopgroep werd goed samengewerkt. Nick kreeg een flashback naar vorig jaar waar hij in dezelfde situatie zat.
Toen kwam het peloton in de laatste ronde nog terug en dus moest het tempo hoog blijven in de kopgroep tot het gat onoverbrugbaar was.
Na half koers was het gat zo groot dat de kopgroep zeker weg zou blijven. In het peloton probeerde men zo nu en dan nog weg te komen. Zonder succes en zo kon Willy de sprint winnen om zo de 3e plaats te pakken in het kampioenschap.
In de kopgroep begon in de laatste ronde het spel van de finale. Sander en Nick probeerde het allebei 1 keer maar dit zonder succes.
Toen besloot Nick bij Sander in het wiel te blijven om alles op de sprint te zetten. De andere renners in de kopgroep sprongen 1 voor 1 uit hun wiel weg en de 2 FCArenners keken naar elkaar. (beetje rare situatie omdat dit normaal natuurlijk nooit zou gebeuren)
In de sprint kon Nick Sander kloppen en zo werd Nick voor het eerst (eindelijk) FCA Clubkampioen.

Na de koers was er heerlijke taart verzorgd door Jeroen en Nick ontving een mooie bos bloemen (heel erg bedankt daarvoor!).

Ronde van Stokkum

De koers in Stokkum (onder de rook van ‘s-Heerenberg)  is een criterium zoals criteriums bedoeld zijn: 1400 meter door de woonwijk, publiek in de partytent met tap en bbq aan de zijlijn, en coureurs die er vanaf ronde 1 invliegen. Joost was weer van de partij, na deze koers een aantal jaar te hebben overgeslagen. Het weer viel mee: koud, maar wel droog. Wel zo prettig op een rondje met alleen maar klinkers.

Vanaf de start was het koers: aansluiten maar, en zorgen dat je niet gelost werd. Joost koos het wiel van Roel, en zo overleefde hij de aanvangsfase, waar achter de deur volledig open stond de eerste 5 ronden. Toen de kans kwam, zo snel mogelijk naar voren en mee koersen. Dat mee koersen ging erg goed, alleen wel voor een vijfde plek, aangezien de kopgroep van 4 pas na de meet teruggezien werd.

Na een actieve koers waren de laatste 5 ronden tactisch niet zo best, en in het drang van de aanstaande massaspurt liet Joost de uitslag voor wat hij was: 25e. Wel een tevreden gevoel na een zwaar koersje., dat is ook wat waard.

Aalter-Bellem

Op zaterdagochtend hebben Willy en Henry de fietsspullen bij elkaar gepakt om te kunnen starten in België. Ergens in een afgelegen dorpje niet zover van Oudenaarde.

Vanaf de start wordt er volle bak gereden en al snel rijden er zes coureurs weg die ondanks verwoede pogingen van het peloton gewoon niet meer terug gehaald worden.

Zowel Willy als Henry doen verschillende pogingen om weg te komen, maar het wil niet lukken…..

Gelukkig hebben beide renners een aardige sprint in de benen, waardoor ze een leuke uitslag rijden.

Willy wordt elfde en Henry negende.

Tevreden na een extra bijtrain rondje, keren de twee renners gepakt en gezakt huiswaarts.

De Ronde van Oploo

Waar de profs hun Hoogmis rijden in Vlaanderen, stonden in Oploo Dick, Jeroen en Joost aan de start van een andere wielerklassieker: de Wielerronde van Oploo om de Gouden Helm trofee. Een combi van elite, belofte en amateurrenners, 125 in totaal.
Bij inrijden bleek dat de wind toch sterker was dan verwacht/gehoopt. De trouwe fans uit Gemert wisten het al: het gaat helemaal uit elkaar vallen. Daar kwamen de heren ook al snel achter. Na de start links het dorp uit, en daar begon gelijk de strijd. De weg was niet breed genoeg voor iedereen, dus al gauw op de kant, en al snel moesten renners lossen.
Na een paar ronden kregen Joost en Jeroen het zwaar. Joost kon nog net aansluiten bij een paar renners, voor Jeroen was het helaas over. Joost bleef met zijn groepje rijden, en steeds sloten er renners aan die terugvielen uit het peloton. Uiteindelijk ook Dik. en Joost konden goed meedraaien, echter, na een uur koers kwam de kopgroep eraan gestoomd, en moest hun groep de koers verlaten. Helaas alle drie een DNF achter hun naam.

De Hel van Groesbeek

Sander stond ook dit jaar weer aan de start van de zonovergoten Hel van Groesbeek,  de Hel van Groesbeek wordt door veel marathon mtb`ers wel gezien als de zwaarste van het jaar, doordat er geen meter vlak is, je komt beneden en de volgende klim zie je al weer voor je, geen rust momenten, maar het blijft een supermooie omgeving en zo dicht bij huis.
Na 3 jaar de 105 km gereden te hebben stond hij dit jaar aan de start van de 70km. Dit betekent iets minder indelen en Full Gazz starten. Als eerste starten de 105 km mannen en dames en 20 min later mocht Sander los. Als eerste een lusje over de motorcross baan en daarna het echte bos in. De snelle start lukte goed, na 12 km een gem. van 25.5 km/u, hierdoor een mooie positie te pakken, rond plek 50. De benen voelden goed alleen merkte hij als wegrenner dat je op de afdalingen toch toe moet geven op de mtb`ers, dus dat is dan steeds weer terug zien te komen. Gelukkig kom je op een gegeven moment achterop bij de 105km deelnemers en die dalen ook wat minder snel waardoor zijn mindere daaltechnieken niet zo opvielen. Maar het steeds terug proberen zien te komen komt toch een keer duur te staan dus na 50 km ging het kaarsje langzaam uit en was het enigszins harken naar de finish, maar doordat je op het begin de grote verschillen maakt niet veel plekken meer verloren. Dus met af een toe kramp de finish weer gehaald en daarna na een (echt) koude douche (beetje jammer) genoten van het heerlijke weer op het middenterrein en van de gezelligheid onder de mede fanatiekelingen. Het is en blijft een super mooie discipline die iedereen eigenlijk wel een keer moet proberen om jezelf eens goed tegen te komen en puur met jezelf bezig te zijn.

WVAN Deurne

Het seizoen van de wvan is weer van start gegaan. Het was geen typisch Walsberg weer aangezien het gedurende de wedstrijd droog bleef. Een beetje fris was het wel, op het randje van kort of lang.

Bij de masters zijn het Andrew en Willy die aan de start staan. In ronde drie rijd er een groep van 6 renners weg onder leiding van Jeroen v.d. Weijer. Willy ziet het gevaar maar kan na drie ronden achtervolgen met twee andere renners, de overstap niet meer maken. Ze worden ingelopen door een derde groep waarin ook Andrew zit. Jammer dat sommige renners niet begrijpen dat samenwerken het belangrijkste is in deze situatie. Hierdoor duurt het tot een kilometer voor de finish voordat de groep weer aansluit bij de kopgroep. In de laatste recht lijn, verliest Willy de aansluiting met de kop van de groep waardoor hij niet meer mee kan doen voor de overwinning, hij wordt 6e, Andrew wordt daarachter 10e. Zoals Sander dan zegt,”de kop is er af”.

Bij de amateurs stonden Frank, Jeroen en Sander aan de start. Een mooie vertegenwoordiging in het peloton dus. Bij de amateurs werd er door de FCA rijders verschillende keren mee geschoven met ontsnappingen maar die hielden geen stand. Door Frank, Jeroen en Sander werd attent van voren gekoerst. In de laatste ronde liet Sander zich terugzakken om uit het gedrang te blijven aangezien hij net is hersteld van een sleutelbeenbreuk. De benen waren wel goed. Jeroen en Frank kwamen op plaats 5 en 6 door de laatste bocht. Helaas werd de sprint te vroeg aangegaan en verloren we plaatsen. Dit kunnen we als verbeterpunt meenemen naar een volgende keer. Het resultaat is een 13e plek voor Frank en 14e plek voor Jeroen.

2e plaats voor Willy in Schriek.

Op zondag ochtend gaan Henry en Willy op audiëntie bij de zuiderburen, naar het dorp Schriek. Dit is gelegen, even voorbij Heist op de Berg in de provincie Antwerpen. Het zou een koers zijn onder de vlag van de Vlaamse Wielrijders Vereniging 40/50 +. 75 Renners aan het vertrek, en direct de zweep er over. Een spervuur aan demarrages, waar ook Henry en Willy deel van uitmaakte. Uiteindelijk rijden na 20 km. koers een groep van 6 renners weg, helaas zonder onze renners. Er was dus nog werk aan de winkel. Na enkele verwoede pogingen moesten de heren inzien dat het terug achterhalen van de kopgroep onhaalbaar zou zijn. Dan maar focussen op de eindsprint. Eén renner weet zich in de laatste ronde nog af te scheiden van de groep. Deze wordt net niet meer achterhaald door Willy, die daarmee wel de peloton sprint wint. Henry zit enkele plaatsen achter hem, zodat de heren met een tevreden gevoel weer terug de grens over konden.

Andrew pakt de overwinning in de Ronde van Drenthe in voorjaarsklassieker omstandigheden!

Wat een race! Afgelopen zaterdag stonden Willy, Dik en Andrew aan de start van hun eerste KNWU wedstrijd van het jaar. De gevoelens waren goed. Er was goed getraind in het winter en voorjaar en de prestaties in de trainingsritten in Oss waren zeker positief. Na zijn 3e plek vorig jaar in de eerste editie van de Ronde van Drenthe Col du VAM, Andrew had de volgende editie al snel op zijn verlanglijstje gezet voor het 2019 seizoen. Het zou een gevecht tegen man en wind en kasseien worden, een echte voorjaarsklassieker dus. Deze koers had alles: een zenuwachtig geneutraliseerde start, kasseien stroken, waaiers, valpartijen – helaas was Dik hier ook bij betrokken en zijn groep is uit de koers gehaald toen hun achterstand boven de 3 minuten kwam – en natuurlijk de Col du VAM. Bij de eerste beklimming van de VAM, kwam Andrew bij de eerste 3 boven en er vormde een kopgroep van 5 man. Andrew was de enige M50 bij maar hij was niet hersteld van de beklimming. Bij de volgende stuk met wind van zij moest hij zich laten zakken naar de tweede groep van een man of acht. Willy zat hierachter in een grotere groep. En dit is ongeveer hoe het gebleven is tot de finish. Andrew hoefde er maar twee andere M50s in zijn groep in de gaten te houden. En in de sprint, lukte het hem die twee voor te blijven en hij kwam vierend over de streep. Dit was Andrew’s eerste KNWU overwinning en de eerste keer dat hij de bovenste trede van een podium mocht betreden sinds hij het wielrennen weer oppakte in 2015. De kers op de taart voor FCA Cycling Team kwam daarna toen Willy de sprint van de grote groep won en de derde plek bij de M50s pakte. Er restte alleen nog het zeer professionele podium ceremonie. De mannen konden er met volle teugen van genieten. Seizoen 2019 is succevol begonnen!